Imprezy

2009.10.21 Biblioteki warszawskie w latach 1939-1945

2008.10.29 "Grafika książki warszawskiej"

2007.10.30 "Darczyńcy i ich kolekcje w zbiorach Biblioteki na Koszykowej. W stulecie Biblioteki"

2006.09.26 "O potrzebie założenia publicznej biblioteki w Warszawie. W przededniu stulecia Biblioteki na Koszykowej"

2002.09.23 "Książka na Starym Mieście na przełomie XVIII i XIX w."

2003.10.22 "Wybrane zagadnienia z dziejów prasy warszawskiej"

1999.05.26 "Warszawskie serie wydawnicze"

2000.10.23 "Warszawscy wydawcy"

2001.10.22 "Dawne Antykwariaty Warszawskie"

1998.05.25 "Warszawskie Aukcje Księgarskie"

2005.10.05 "Introligatorstwo warszawskie"

2004.10.05 "Książka i prasa w Powstaniu Warszawskim"

panikoszykowa

Lionel Shriver „Musimy porozmawiać o Kevinie”

Chorzów : Videograf II, 2011.

Wydanie 3.

Nowe wydanie głośnej powieści, nagrodzonej Orange Prize i przetłumaczonej na ponad 20 języków

Poruszająca historia zamożnej rodziny, której życie zmienia się dramatycznie wraz pojawieniem się dziecka. Eva Khatchadourian bała się swojego późnego macierzyństwa, mimo to po porodzie porzuciła karierę i całą swoją uwagę skupiła na małym Kevinie. Okazało się, że bycie mamą nie jest takie proste, a Kelvin nie jest zwykłym dzieckiem. Z biegiem lat Eva coraz bardziej traciła kontrolę nad diabolicznym synem, a dorastający Kelvin zmieniał jej życie w prawdziwy koszmar...

Oparty na książce film, został nominowany do Złotej Palmy Cannes. Tilda Swinton w roli matki znakomicie oddaje dramat kobiety, która wychowuje syna o psychopatycznej osobowości. Tytułowy Kevin - 14-letni chłopak z zamożnej amerykańskiej rodziny - bez szczególnego powodu zabił kilkanaście osób.

Książka jest napisana w formie listów matki Kevina do ojca chłopca, w których próbuje ona odpowiedzieć sobie na pytanie: dlaczego? [nota wydawcy].

„A czy to matki wina, że nie umie pokochać swojego dziecka?" - recenzja

Juliusz Ćwieluch „Zabili go, bo uciekł” - recenzja książki: Chuck Pfarrer, "Operacja Geronimo"

Książka dostępna w czytelniach

Chuck Pfarrer „Operacja "Geronimo" : misja likwidacji Osamy Bin Ladena przez SEAL Team Six - bezpośrednia relacja”

Kraków : Znak Litera Nova, 2012.

Jedyna książka oparta na bezpośredniej relacji żołnierzy uczestniczących w operacji likwidacji Osamy bin Ladena

2 maja 2011, godz. 1:03, Waszyngton.
Prezydent Barack Obama słyszy transmitowany za pośrednictwem satelity głos jednego z żołnierzy SEAL Team Six: „Geronimo, Echo, KIA”.
Oznacza to jedno: elita elit służb specjalnych udowodniła, ile jest warta - Osama Bin Laden nie żyje.
Wkrótce prezydent ogłasza to całemu światu.
Czy jednak poznaliśmy prawdę o wydarzeniach tamtej nocy?

Chuck Pfarrer to członek SEAL Team Six w stanie spoczynku. Dzięki temu, miał możliwość porozmawiania z kolegami, którzy brali udział w ataku zakończonym śmiercią Osamy Bin Ladena. Bezpośrednio od uczestników zdarzeń usłyszał, jak naprawdę wyglądała operacja likwidacji najgroźniejszego terrorysty naszych czasów. To, czego się dowiedział, wyglądało inaczej niż oficjalna wersja przedstawiona przez Biały Dom. Tylko dzięki tej książce otrzymacie dostęp do informacji z pierwszej ręki o najgłośniejszej operacji służb specjalnych.

Ta książka wzbudziła kontrowersje zanim się ukazała, a jej treść do ostatniej chwili utrzymywana była w tajemnicy.
Amerykańskie władze zakwestionowały jej prawdziwość, ale czytelnicy umieścili ją natychmiast na liście bestsellerów „The New York Timesa”.

„Operacja Geronimo” to najgorętsza po „Snajperze” książka o służbach specjalnych [nota wydawcy].

Opinie użytkowników portalu lubimyczytac.pl

„Śmierć Bin Ladena, czyli czego nie zobaczyli Amerykanie?” z Chuckiem Pfarrerem rozmawia Tomasz Deptuła

Książka dostępna w czytelniach

Tomasz Burek „Niewybaczalne sentymenty”

Warszawa : Iskry, cop. 2011.

Zbiór szkiców znanego krytyka literackiego, z różnych epok, z różnych duchowych geografii, z różnych przestrzeni. Jest tu mowa i o strachu – „czwartej potędze rozbiorowej w Polsce”, o dramatycznych napięciach między „otwartością” a „zamykaniem się” na transcendencję, między pokusą wielopostaciowej nieważkości bytu a „ciężarem historycznego zagadnienia Polski” w płaszczyźnie naszego narodowego tu i teraz, o położeniu młodości w odczarowanym świecie, ograbieniu jej z sensów i sekretów, wydziedziczeniu, i o kapitulacji kultury ducha przed kiczem popkultury, autorytetów przed idolami, prawdy przed widmami rzeczy prawdziwych, o pospolitym ruszeniu wartości, mobilizacji „pamięci ran” i najskromniejszych nawet redutach pamięci w bitwie z neonihilizmem jako kulturową modą naszych dni [nota wydawcy].

Krzysztof Lubczyński „Wergili polskiej krytyki literackiej” - recenzja książki

„Niewybaczalne sentymenty” Tomasza Burka – recenzja

Monika Długa „Morfinista życia i książek” - recenzja

Książka dostępna w czytelniach

Irving Stone „Jack London : żeglarz na koniu”

Warszawa : Muza SA, 2012.

Porywająca biografia Jacka Londona
Największy pisarz wśród awanturników, największy awanturnik wśród pisarzy
Druga, po „Pasji życia”, powieść w imponującym dorobku Irvinga Stone’a

Chyba każdy, czytając "Martina Edena", zadawał sobie pytanie, czy pisarz sportretował w tej powieści sam siebie. Podczas lektury "Zewu krwi", "Białego Kła", czytelnik zastanawia się, co musiał przeżyć człowiek, który umiał tak sugestywnie opisać ten zimny, dziki świat. Czy usłyszał te historie nocą przy ognisku? A może sam był bohaterem niektórych z nich?
Nie zdążył napisać autobiografii, której zamierzał dać tytuł "Żeglarz na koniu". Irving Stone postanowił wypełnić tę lukę. Dzięki niemu dowiemy się, jaki naprawdę był Jack London. Poznamy idealistę zafascynowanego Darwinem i Nietzschem, awanturnika żyjącego pełnią życia, zawziętego adepta pisarstwa, a wreszcie – statecznego kalifornijskiego farmera [nota wydawcy].

Opinie użytkowników portalu lubimyczytac.pl

Izabela Mikrut „Przygodowa biografia”

Książka dostępna w czytelniach

„Wbrew sobie : rozmowy z Tadeuszem Różewiczem” / oprac. Jan Stolarczyk

Wrocław : Biuro Literackie, 2011.

Pierwszy książkowy zbiór wywiadów prasowych Tadeusza Różewicza i publikowanych jego rozmów z przyjaciółmi. Zestawiony został w układzie chronologicznym i obejmuje teksty krajowe oraz zagraniczne, które w przekładzie ukazały się na łamach polskich czasopism. Dlaczego poeta nazwał ten obszerny tom "Wbrew sobie"? Znany jest niechętny jego stosunek do mediów, wynikający z rzeczowości i poczucia odpowiedzialności za słowo. Pan Tadeusz powiada: "Czytając nasze gazety, odnosi się wrażenie, że często mówienie wyprzedza myślenie". I apeluje, aby czytać jego utwory ze zrozumieniem, a wtedy niekonieczna staje się (czcza) rozmowa.
Blisko pięciusetstronicowa księga stanowi wielowymiarową kartotekę autoświadomości pisarza, "model do składania" - z rozsypanych po tekstach elementów - bardziej spójnego obrazu jego twórczości i postawy życiowej. Znakomite przygotowanie i autorytet dziennikarski bądź artystyczny większości rozmówców, kontrapunkt żartu, przejrzystość myśli pisarza i jego nieupozowanie stanowią o jej lekturowej atrakcji.

Tom kończy pięć rozmów Tadeusza Różewicza z Czesławem Miłoszem, animowanych przez Renatę Gorczyńską. Tych poetów łączy szczególny w polskiej literaturze związek przyjaźni i dystansu. Choć tylko kilka razy się spotkali – czasami pisali do siebie – przez blisko 60 lat byli dla siebie punktami odniesienia. Od wiersza „poeta emeritus” (1996) Tadeusza Różewicza rozwinęła się arcyciekawa polemika poetycka. Trzy z tych rozmów nie były dotąd drukowane [nota z okładki].

Justyna Sobolewska „Słowacki w plecaku” recenzja książki: "Wbrew sobie, rozmowy z Tadeuszem Różewiczem"

Patrycja Rokita – recenzja

Książka dostępna w czytelniach

Leonard Susskind „Kosmiczny krajobraz : dalej niż teoria strun”

Warszawa : Prószyński i S-ka, 2011.

Kilkadziesiąt lat temu Leonard Susskind wprowadził do fizyki rewolucyjną teorię strun, którą zainspirował całe pokolenie fizyków, przekonanych, że może ona dostarczyć pełnego opisu naszego Wszechświata. Teraz Susskind dowodzi, że żadna, nawet najbardziej „elegancka” teoria nie wystarczy do zrozumienia rzeczywistości, a nasza wizja unikatowego Wszechświata będzie musiała ustąpić miejsca dalece szerszej koncepcji gigantycznego kosmicznego Krajobrazu – Megawszechświata.
W „Kosmicznym krajobrazie” Susskind prowadzi nas przez zadziwiający świat fizyki i kosmologii, poczynając od Wielkiego Wybuchu, a kończąc na własnym rewolucyjnym wyobrażeniu kosmosu jako Krajobrazu wielu możliwych światów, a nie samotnego Wszechświata, uwięzionego w przestrzeni i czasie.
Leonard Susskind, jeden z twórców teorii strun, jest profesorem fizyki teoretycznej katedry im. Felixa Blocha w Stanford University. [...] Susskind jest członkiem National Academy of Sciences oraz American Academy of Arts and Sciences, a także laureatem licznych nagród, w tym przyznawanej przez American Institute of Physics nagrody dla autorów najlepszych publikacji popularnonaukowych [nota wydawcy].

Aleksander Krukowski - recenzja książki "Kosmiczny krajobraz. Dalej niż teoria strun"

Sebastian Sosnowski – recenzja

Książka dostępna w czytelniach

Chalid Al-Chamisi „Taxi : opowieści z kursów po Kairze”

Kraków : Wydawnictwo Karakter, 2011.

To książka dla tych, którzy chcieliby wiedzieć, dlaczego na egipskie ulice wyszli ludzie i wyjechały czołgi. Po Kairze jeździ 80 tysięcy taksówek. Kierowca każdej z nich zna – jak wszędzie w tym fachu – tysiące historii. Chalid al-Chamisi zapisał rozmowy z 58 kairskimi taksówkarzami. Opowiadają mu o największych bolączkach kraju: niedowładzie władzy, korupcji urzędników i bezkarności policji. Zwyczajni ludzie, kairscy taksówkarze, opisują szczerze, przejmująco i dobitnie, jak naprawdę żyje się w Egipcie: odnawianie prawa jazdy to droga przez mękę, spotkanie z drogówką oznacza utratę całodziennego zarobku, a ludzie żyją z dnia na dzień modląc się, żeby nie przydarzyła się im choroba albo inne nieszczęście.

Narrator książki, dziennikarz, opisuje też surrealistyczną wycieczkę po korytarzach władzy, którą odbył po to, by zadać niewygodne pytanie wyższemu urzędnikowi – i oczywiście nie uzyskać na nie odpowiedzi. Za to w mediach królują – znane i u nas – tematy zastępcze, jak na przykład wielki projekt „Tuszka” (gigantyczne i nieudane przedsięwzięcie irygacyjne zmierzające do stworzenia nowej doliny Nilu) albo luksusowe Taxi Stołeczne, przeznaczone dla obcokrajowców. W tym wszystkim Egipcjanie próbują żyć godnie, pięknie albo chociaż z poczuciem humoru.

Z "TAXI" wyłania się portret narodu w stanie wrzenia, na skraju wybuchu od co najmniej 30 lat. Jak mówi jeden z bohaterów książki:

„Osiemnastego i dziewiętnastego stycznia właściwie nie stało się nic takiego (chodzi tu o tzw. „rozruchy chlebowe” ze stycznia 1977 roku, wywołane zniesieniem państwowych dotacji na podstawowe artykuły spożywcze – przyp. tłum). Zaczęła się rewolucja, ale widzi pan: nikt jej nie dokończył. Po tym wszystkim władza zasiała ludziom w głowach strach przed głodem. Żony zaczęły przytrzymywać mężów za ręce i mówić: „Nie idź, bo nam dzieci pomrą”. Oprócz głodu, co go zasiali w brzuchach Egipcjan, zasiali jeszcze strach, tak że każdy myśli sobie: „A co mi do tej całej awantury?” [nota wydawcy].

Jarosław Czechowicz – recenzja książki

Monika Długa „Wirtuozeria prozatorska” – recenzja

Adam Wierszuń – recenzja

Książka dostępna w czytelniach

Józef Hen „Szóste najmłodsze i inne opowiadania”

Warszawa : Wydawnictwo W.A.B., 2012.

„Szóste, najmłodsze i inne opowiadania” to kolejna książka Józefa Hena, dzięki której nie trzeba się bać bezsennych nocy!
W bogatym dorobku tego pisarza opowiadania zajmują szczególne miejsce. To one przysporzyły mu największej sławy. Tłumaczone na wiele języków, sąsiadowały w światowych antologiach z utworami takich pisarzy jak Babel, Singer, Márquez czy Cortázar. Ekranizowali je znakomici reżyserzy z Kazimierzem Kutzem na czele.
„Szóste, najmłodsze i inne opowiadania” to książka pisana przez pół wieku. Wybór otwierają głośne opowiadania „Krzyż walecznych”, „Bokser i śmierć” oraz „Kłopot z psem”, z których najstarsze powstało w 1948 roku, kończą zaś nowe, niepublikowane w tomach utwory, w tym znakomite opowiadanie tytułowe z roku 2011. W najnowszym tekście Hen wraca do tematyki wojennej, spinając zbiór zaskakującą klamrą.
Hen zawsze wyczuwał puls epoki, w której przyszło mu żyć, i jak mało kto potrafił zdiagnozować jej obyczaje, ale w każdej opowieści pokazuje przede wszystkim człowieka z jego słabościami i ułomnościami, odwagą i determinacją. Sięga po tematy niewygodne, czasem bolesne, jednak unika moralizatorskiego zadęcia czy patosu. Znakomicie pisze o miłości. Jest inteligentny i dowcipny [nota wydawcy].

O pisarstwie Józefa Hena:

"Jest mistrzem krótkich opowiadań".

Michał Komar

"Ma w koniuszkach palców wyczucie narracji, prozatorski nerw, umiejętność smacznego dywagowania, temperament rasowego beletrysty".

Andrzej Drawicz

"Opowiada z nieporównaną werwą, energią i swobodą wyrazu".

„Nowe Książki"

Grzegorz «Greg» Gajek „Wyprawa do krainy poważnej litertury, czyli recenzja zbioru opowiadań «Szóste najmłodsze» Józefa Hena”

Sara Malicka „W czasach zagłady, w czasach pokoju” - recenzja

Książka dostępna w czytelniach

Krystyna Kofta „Mała encyklopedia małżeńska”

Warszawa : Wydawnictwo W.A.B., 2012.

„Małżeństwo” to według Wielkiej encyklopedii powszechnej „kulturowo akceptowany związek między osobami przeciwnej płci, w którym utrzymywanie stosunków seksualnych jest aprobowane i z którym jest związane oczekiwanie, że narodzą się w nim dzieci. M. stanowi podstawowy, powszechnie społecznie uznawany sposób formowania rodziny, m. uznano za jądro rodziny”. Czytając tę definicję, dochodzimy do oczywistego wniosku, że jest zbyt staroświecka, nie obejmuje wielu sfer, spędzających sen z powiek zarówno tym, którzy chcą wstąpić w związek, jak i tym, którzy w nim pozostają z chęcią czy też z przymusu.
W czasach ogromnych zmian obyczajowych oraz ucieczki od małżeństwa domaga się ono nie tylko nowej, znacznie pełniejszej niż w Wielkiej encyklopedii powszechnej definicji, ale wręcz osobnej pracy. Krystyna Kofta pół żartem, pół serio wypełnia tę lukę. W Małej encyklopedii małżeńskiej autorka przedstawia zagadnienia, których próżno szukać w zwykłych encyklopediach. Na przykład „pożycie małżeńskie”:

„Już samo słowo «pożycie» brzmi traumatycznie - jak gdyby to było jakieś życie po życiu. Albo też obrazuje to, co zostało po życie, czyli po zżęciu żyta, a wiadomo, że powstaje wtedy rżysko, niemiłosiernie kłujące, gdy ktoś się na nim kładzie. I chyba o to chodziło, przecież kobieta jako narzędzie szatana powinna się umartwiać. Lodowata w łóżku żona niekoniecznie zachęcała męża do pożycia, czy też powiedzmy łagodniej, współżycia. Znamy z literatury i z opowieści babek rady, jakie panny młode dostawały przed nocą poślubną: zaciśnij zęby, zamknij oczy, jakoś to przetrwasz!” (fragment).

[nota wydawcy].

Monika Zalewska-Biełło – recenzja

Książka dostępna w czytelniach

Wiktor Pielewin „Mały palec Buddy”

Warszawa : Wydawnictwo W.A.B., 2012.

Wydanie 2.

„Pierwsza powieść w literaturze światowej, której akcja toczy się w absolutnej pustce” – pisze o „Małym palcu Buddy” sam autor. W rzeczywistości rozgrywa się ona jednocześnie w dwóch, równie nierealnych i groteskowych płaszczyznach – w roku 1919 w dywizji Czapajewa, w której główny bohater Piotr Pusto jest komisarzem, oraz w szpitalu psychiatrycznym w latach 90., gdzie ten sam Piotr Pusto poddawany jest eksperymentalnym badaniom. W tej szalonej, drwiącej z wszelkich konwencji i zasad powieści mamy do czynienia nie tylko z kpiną z mitu Czapajewa i majaczeniami pacjentów. Pojawiają się tu wątki wojny domowej, filmów z Arnoldem Schwarzeneggerem, odwołania do Platona i Philipa Dicka, oglądamy środowisko mafii i moskiewskiego półświatka, a wszystko to składa się na przebogatą feerię nieprawdopodobnych pomysłów, efektownych zwrotów akcji, urzekających opisów prawdziwej miłości, a nade wszystko swoistej filozofii. Powieść „Mały palec Buddy" (oryginalny, ale za zgodą autora zmieniony w większości przekładów tytuł to „Czapajew i Pustota”) uczyniła Pielewina najpoczytniejszym pisarzem rosyjskim [nota wydawcy].

Michał Witkowski – recenzja

Recenzja powieści

Magda Piekarska "«Miłość, wódka, polityka», czyli wielki powrót poety”

Książka dostępna w czytelniach

Mariusz Urbanek „Broniewski : miłość, wódka, polityka”

Warszawa : Wydawnictwo "Iskry", 2011.

Pierwsza kompletna, oparta na materiałach źródłowych biografia Władysława Broniewskiego, ukazująca jego skomplikowane losy, fascynacje i rozczarowania polityczne, nieprzejednaną postawę polskiego patrioty, mimo pozorów uległości wobec władzy i nacisków politycznych. Wiele przytoczonych wierszy ukazuje, jak bardzo twórczość poety osadzona była w świecie osobistych doznań, przeżyć i przemyśleń, a nie była wynikiem koniunkturalnych rozgrywek. Bogaty materiał ilustracyjny [nota wydawcy].

Łukasz Saturczak „Broniewski. Wódka, kobiety i socjalizm”

Grzegorz Chojnowski – recenzja książki

Książka dostępna w czytelniach

David Mason „Maszerując z diabłem : prawda, legendy, mity i fałsz o Legii Cudzoziemskiej”

Warszawa : Bellona, cop. 2011.

Przejmujący zapis wspomnień zbieranych i notowanych w wolnym czasie w pamiętnikach podczas pięcioletniej służby autora we Francuskiej Legii Cudzoziemskiej, którą odbył na przełomie lat 80. i 90. XX wieku.
Jak na wstępie zaznacza autor - to jego prawdziwa historia. Książka odziera Legię z nimbu elitarności: autor gorzko rozlicza tę mityczną formację ze wszystkich toczących ją chorób i problemów. Przestarzała, źle wyszkolona, źle dowodzona, skorumpowana, a na dobitkę rasistowska Legia, nie spełniła pokładanych w niej oczekiwań młodego poszukiwacza przygód [nota wydawcy].

Książka dostępna w czytelniach

Rafał Żebrowski „Zbigniew Herbert : «Kamień na którym mnie urodzono»"

Warszawa : Państwowy Instytut Wydawniczy, cop. 2011.

Rafał Żebrowski jest najbliższym krewnym Zbigniewa Herberta – jego siostrzeńcem – a z zawodu historykiem specjalizującym się w badaniu dziejów kultury. Wielokrotnie zabierał publicznie głos w sprawach herbertowskich. Jego najnowsza książka przedstawia genealogię rodziny Herbertów oraz biografię Zbigniewa Herberta z okresu dzieciństwa i młodości. Autor dotarł do bardzo licznych nieznanych dokumentów i dokonał wielu nowatorskich ustaleń. Czytelnik znajdzie w książce nie tylko prezentację dziejów rodziny i poety na tle epoki, ale również interesujące odniesienia w jego twórczości. Jest to pierwsze tak poważne opracowanie dotyczące Autora Pana Cogito [nota wydawcy].

"Książka ta stanowi zapis dziejów rodziny Herbertów i młodości Poety do roku 1945.Nie jest ani wspomnieniem familijnym, ani też suchą biografią. Powstała na podstawie wszelkich dostępnych materiałów, własnej pamięci i tradycji rodzinnej oraz dzięki pomocy wielu życzliwych osób. W ciągłej konfrontacji z tymi różnorodnymi źródłami starałem się dotrzeć do prawdy. Zdarza się zatem, iż niejedno prezentowane tu ustalenie odbiega od wersji przekazywanych w rodzinie. Przy okazji wykazałem, jak mocno twórczość wielkiego Poety jest zakorzeniona w jego osobistym doświadczeniu, w związku z rodziną i miejscem urodzenia, Lwowem, starając się nie przeciążać wywodów analizami literackimi.

Dzieła artystów nie wyrastają tylko z cierpienia. Znacznie częściej – niż nam się zdaje – uskrzydla ich miłość, dobroć i przyjaźń. Jeśli opowieść ta przybliży Państwu ów pogląd, autor rad będzie, że podjął trud napisania tego tomu"

Rafał Żebrowski

Monika Kuc „Zbigniew Herbert na Kresach”

Książka dostępna w czytelniach

Janusz Tazbir „Od Sasa do Lasa”

Wydano Warszawa : Iskry, 2011.

„Od Sasa do lasa” to zbiór artykułów i szkiców historycznych obejmujących trzy obszary badań profesora Janusza Tazbira.
Pierwszy to istniejący od dawna proceder tworzenia i wykorzystywania falsyfikatów historyczno-literackich – rzekomych pamiętników, listów i relacji. Na ogół były to dzieła historyków i pisarzy zafascynowanych przeszłością do tego stopnia, że podejmowali próby opisu przeważnie wymyślonych sytuacji w językowej i stylistycznej manierze Polaków z minionych epok. Cykl drugi obejmuje studia nad kulturą sarmacką poprzez analizę dorobku kronikarskiego i badawczego autorów takich jak: Jędrzej Kitowicz, Władysław Łoziński, Aleksander Brückner, Jan Stanisław Bystroń czy Stanisław Wasylewski. W trzeciej części książki profesor Tazbir przypomina biografie i dorobek swych ulubionych autorów, m.in. Jana Potockiego, Henryka Rzewuskiego, Józefa Korzeniowskiego, Henryka Sienkiewicza, Marii Dąbrowskiej.
Wnikliwa analiza, błyskotliwy styl i polemiczna pasja Autora nadaje prezentowanym tekstom, oprócz walorów poznawczych, cechy najwyższej jakości prac popularyzujących historię narodową [nota wydawcy].

Jan Augustyn Sarnowski – recenzja książki

Monika Długa „Wyimki z historii”

Małgorzata Toruńska „Sienkiewicz lubił lolitki. Recenzja książki «Od sasa do lasa»"

Michał Wasiucionek – recenzja

Adrianna Adamek-Świechowska „«Od sasa do lasa» Janusza Tazbira czyli o świecie «polskiej szopki»”

Książka dostępna w czytelniach

Leonard Susskind „Bitwa o czarne dziury : moja walka ze Stephenem Hawkingiem o uczynienie świata przyjaznym mechanice kwantowej”

Warszawa : Prószyński i S-ka, 2011.

Czy jeśli coś wpadnie do czarnej dziury, jest już na zawsze stracone?
Trzy dekady temu odpowiedź na to pytanie stała się zarzewiem gorącego sporu między wybitnymi fizykami – Stephenem Hawkingiem i Leonardem Susskindem. Hawking twierdził, że cokolwiek wpadnie do czarnej dziury, znika w niej na zawsze. Jednak Susskind i holenderski fizyk Gerard ’t Hooft zdali sobie sprawę, że jeśli tak jest naprawdę, cała ich wiedza o fundamentalnych prawach rządzących Wszechświatem nadaje się do wyrzucenia.
"Bitwa o czarne dziury" to ekscytująca opowieść o zmaganiach uczonych, w pouczający i zabawny sposób przybliżająca najbardziej skomplikowane zagadnienia nowoczesnej fizyki. Chcąc wymusić na Hawkingu przyznanie się do pomyłki, Susskind i ’t Hooft musieli przekroczyć granice zdrowego rozsądku: udowodnić, że wszystko, co składa się na materialny świat – również ta książka i my sami – jest hologramem rzutowanym z najdalszych zakątków przestrzeni kosmicznej.
"Bitwa o czarne dziury" jest niezwykle przejrzystą i jednocześnie pełną wdzięku książką. Jak najlepsi nauczyciele, Susskind zamienia naukę w zabawę. Poskramia najtrudniejsze pojęcia, zgrabnie operując analogiami i wykorzystując talent do tworzenia wartkiej narracji.
Leonard Susskind, profesor fizyki teoretycznej katedry im. Felixa Blocha w Stanford University, jest jednym z twórców teorii strun. Jego książka "Kosmiczny krajobraz" ukaże się wkrótce w serii „Na ścieżkach nauki”. Susskind jest członkiem National Academy of Sciences oraz American Academy of Arts and Sciences, a także laureatem licznych nagród, w tym przyznawanej przez American Institute of Physics nagrody dla autorów najlepszych publikacji popularnonaukowych. [nota wydawcy].

Pięknie napisana relacja z pola walki o ujawnienie prawdziwej natury czarnych dziur.

„Scientific American”

Sebastian Sosnowski - recenzja książki doskonałej - „Bitwa o czarne dziury”

Bożena Kastory „Wojna o czarne dziury”

Książka dostępna w czytelniach

Joseph Roth „Tarabas : gość na tej ziemi”

Warszawa : Państwowy Instytut Wydawniczy, 2011.

Był Joseph Roth znakomitym obserwatorem, znawcą duszy ludzkiej, jej potęgi, ale i licznych słabości. A także zjadliwym satyrykiem; jak nikt inny potrafił stąpać po cieniutkiej linii ironii, po mistrzowsku jednym zdaniem sytuację jednostki czynił metaforą ogółu.
W dodatku Joseph Roth to wielki stylista. Wypracował własny osobny styl, dzięki któremu na stałe wszedł do kanonu literatury światowej. Lubuje się w zdaniach krótkich, konkretnych, przejrzystych. Dlatego jego proza się nie starzeje.
Inspiracją do napisania „Tarabasa” (1934) były ponoć losy pewnego Polaka, oficera armii Hallera, który spotkawszy niegdyś człowieka z dużą ryżą brodą, rzucił się na niego i wytargał go za nią. Czyn ten jednak tak bardzo nie dawał mu spokoju, iż w końcu odszukał poszkodowanego, uzyskał jego przebaczenie i oddał mu do dyspozycji cały swój majątek. „Tarabas” to przypowieść o człowieku, który nie może znaleźć sobie miejsca na ziemi, przypowieść o synu marnotrawnym, który przechodzi przez życie, by na koniec stać się człowiekiem. Kunszt literacki Rotha objawia się w pełni we wstrząsającym opisie pogromu Żydów w Koropcie.
Joseph Roth (1894-1939) urodzony w Brodach, prozaik, dziennikarz, bohater licznych monografii. Powiązany wieloma nićmi z Polską, przyjaciel i tłumacz Józefa Wittlina. Znany jest jako autor m.in. „Marsza Radetzky’ego”, „Krypty kapucynów”, „Hotelu Savoy” [nota wydawcy].

Mariusz Grabowski „Wspominając świętego pijaka Józefa Rotha”

Książka dostępna w czytelniach

Alain Mabanckou „Black bazar”

Kraków : Wydawnictwo Karakter, 2010.

Akcja powieści toczy się w środowisku afrykańskich imigrantów w Paryżu. Główny bohater, zwany przez kolegów Zadkologiem, to typowy przedstawiciel SAPE - Stowarzyszenia Amantów, Pedantów i Elegantów. Szykownym strojem kłuje w oczy sąsiadów, a rzekomą bezczynnością powiększa francuską dziurę budżetową. Kiedy jego ukochana Pierwotna Barwa porzuca go dla Hybrydy grającego na tam-tamie, w życiu Zadkologa powstaje wyrwa, którą wypełnić może tylko...
To satyra na "czarny Paryż", ale i na Francję Sarkozy'ego. Kongijski pisarz pokazuje paradoksy wieloetnicznego społeczeństwa, w którym uprzedzenia rasowe są wciąż żywe i nie omijają żadnego środowiska. W świecie opisywanym przez Mabanckou każdy, najbardziej osobisty gest staje się gestem politycznym, wikłającym człowieka w sieć przynależności i społecznych schematów. Jedyną drogą ucieczki ku wolności okazuje się śmiech, choć tym razem jest on zaprawiony nutką nostalgii i melancholii

Alain Mabanckou urodził się w 1966 roku w Republice Konga. Jest jednym z najbardziej znanych i cenionych współczesnych pisarzy afrykańskich. W Polsce ukazały się dotąd dwie jego powieści: "Kielonek" i "African Psycho". Zdobył wiele ważnych nagród, m.in.: Prix des Cinq Continents, Prix Renaudot.

Znakami rozpoznawczymi pisarstwa Mabanckou są prześmiewczy humor, autoironia i dystans, z jakim opisuje on postkolonialne społeczeństwa Afryki i Europy. Autor pełnymi garściami czerpie zarówno z zachodniej, jak i afrykańskiej tradycji literackiej, czyniąc sporo zamieszania w kanonie światowej literatury. W "Black Bazar" Mabanckou stawia obok siebie nie tylko Georges'a Brassensa i Milesa Davisa (co nikogo nie zaskakuje, a muzyka to wielka pasja autora), ale też na przykład Güntera Grassa i Dany'ego Laferrière'a. Czas wielkich rewizji dopiero przed nami [nota wydawcy].

„Dzięki postaci zbuntowanego, zabawnego i pociągającego zarazem bohatera Mabanckou zręcznie przyszpila kulturowe klisze i przesądy. A powieść odsłania stopniowo swe kolejne warstwy - okazuje się intymna, głęboka, podszyta dotkliwą melancholią”.

"Le Monde"

„Bawią nas te rozmowy przy barze, cieszy ich energia i impet, rozkoszujemy się popularnym językiem, który Mabanckou chwyta, ożywia, koloruje, nie troszcząc się o polityczną poprawność. Śmiejemy się z festiwalu klisz i stereotypów dotyczących ciemniejszych lub jaśniejszych Czarnych, mniej lub bardziej jasnych Białych, kobiet o większych lub mniejszych pośladkach. Jest to dowodem na najwyższą uprzejmość ze strony autora, gdyż w kwestii Afryki i kolonizacji ta książka jest poważniejsza, niż się wydaje. Jak wyjaśnia narrator: «Także w bólu jest radość, tak już jest w moim małym kraju...»”.

"Télérama"

Damian Gajda „Mabanckou znów zaskakuje” – recenzja

Jarosław Czechowicz – recenzja

Maciej Robert – recenzja książki
Olga Szmidt "Pierwotna Barwa albo czarno-białe klisze"

Książka dostępna w czytelniach

„Zemsta jest kobietą : opowiadania”

Pruszków : Wydawnictwo JanKa, 2011.

Opowiadania sześciu autorek i tyluż autorów, zgromadzone w tej książce, można czytać w sposób najprostszy z możliwych: jako pełne dramatyzmu pasjonujące historie, rozgrywające się między ludźmi. Ale i jako opisy nagłych spięć, wybuchów emocji, tłumionych z powodów rodzinnych, psychologicznych, religijnych, kulturowych. Dlaczego? Bo tych ludzi dzieli płeć? Bo jedni są mężczyznami, a drugie kobietami? Łatwo dziś o twierdzącą odpowiedź.
Ale może radykalizm i napięcia w człowieku i w jego języku istnieją ab ovo? Zawsze kochał, tęsknił, cierpiał, nie potrafiąc sięgnąć ideałów, zaspokoić ambicji? Nienawidził i pożądał zemsty za swoją nie swoją nienawiść?
„Zemsta jest kobietą” to nie tylko opowieść o konflikcie płci. To spotkanie. Wrażliwości, sposobów myślenia, stereotypów, klisz, języków. Spotkanie rodzących się indywidualności - w męskim i żeńskim wydaniu [nota wydawcy].

Justyna Gul „Kobieca strona emocji”

Anna Kołodziejska - recenzja antologii "Zemsta jest kobietą"
Jarosław Czechowicz – recenzja

Książka dostępna w czytelniach

Oriana Fallaci „Wywiad z historią”

Warszawa : Sfery, 2012.

Po raz pierwszy w Polsce ukazuje się „Wywiad z historią” opublikowany we Włoszech w 1974 roku. To zbiór wywiadów, które Fallaci przeprowadziła z ważnymi osobistościami w latach siedemdziesiątych XX wieku dla tygodnika "L'Europeo". Są wśród nich m.in.: Willy Brandt, Henry Kissinger, Golda Meir, Indira Gandhi, Hajle Syllasje, Jasir Arafat, Giulio Andreotti. Książka ukazała odwagę Fallaci, bezkompromisowe dążenie do prawdy, krytykę cynizmu polityków.

Oriana Fallaci (1929-2006) - legendarna włoska reporterka i korespondentka wojenna, publicystka i pisarka. Relacjonowała konflikty w Wietnamie, Indiach, Afryce Południowej, na Bliskim Wschodzie. Uznawana za mistrzynię wywiadu. Po zamachach 11 września 2001 roku wzbudziła liczne kontrowersje ostrą krytyką islamu. Laureatka wielu nagród, jej książki są tłumaczone na całym świecie. W Polsce ukazały się m.in.: „List do nienarodzonego dziecka”, „Inszallah”, „Penelopa na wojnie”, „Wściekłość i duma”, „Siła rozumu” [nota z okładki].

„Oriany Fallaci były trzy. Romantyczna młoda reporterka budziła moją sympatię. Dojrzała geniuszka wywiadu politycznego - zachwyt. Islamofobiczna eseistka pod koniec życia - konsternację. W tej książce jest to, co najlepsze w Fallaci. Najgłośniejsze, niezapomniane wywiady polityczne. Niedoścignione w odkrywaniu kuchni wielkiej polityki i psychiki wielkich polityków.”

Jacek Żakowski

"Wywiad z Fallaci był najgłupszą rzeczą, jaką zrobiłem w życiu."

Henry Kissinger

Maria Kolesiewicz – recenzja

Monika Długa „Wokół legendy” - recenzja

Książka dostępna w czytelniach

„Demotywatory”

Poznań : Vesper, 2011.

Album […] choć wygląda zwyczajnie, to nie jest zwykła książka. Choć nie wiem kim jesteś, co robisz, jakie są Twoje marzenia, plany i zwyczaje, to jestem pewien, że nie raz i nie dwa odkryjesz, że demotywatory... są także i o Tobie.
Przeglądając go, będziesz miał czasem wrażenie, jakby ktoś był wcześniej w twojej głowie, wyciągnął z niej parę myśli i zrobił z nich plakat. Zresztą przekonaj się sam, tak jak i my przekonywaliśmy sie o tym wielokrotnie tworząc tę książkę, gdy starannie wybieraliśmy najlepsze z najlepszych demotywatorów, które pokazały się w serwisie od początku jego istnienia w 2009 roku.
Być może jeden z nich zrobi na Tobie takie wrażenie, że zechcesz wziąć nożyczki i wyciąć go, powiesić na ścianie, w domu, pracy, na ścianie w domu rodziców, siostry czy dziewczyny. Nie możemy Cię przed tym powstrzymywać, to Twoja książka i możesz zrobić z nią cokolwiek zechcesz. Jeśli w ten sposób zechcesz osiągnąć coś ważnego, nie wahaj się ? demotywatory mają moc wpływania na ludzi! [nota wydawcy].

Demotywatory w książce

Książka dostępna w czytelniach

Edward Stachura „Dzienniki : zeszyty podróżne. 1, 2”

Warszawa : Wydawnictwo Iskry, cop. 2010.

„Kupiłem dzisiaj ten zeszyt. Będę w nim pisał to wszystko, co się ze mną będzie działo. Tego, co było – nie będę opisywał [...]. Będę pisał w tym zeszycie wszystkie moje myśli, tzn. te które będę pamiętał, bo wszystkich na pewno nie dam rady, bardzo dużo ucieknie [...]. Ale przede wszystkim będę pisał to, co będzie się ze mną teraz działo i to, co się będzie w mojej głowie działo”.

Edward Stachura

Pierwszy tom niepublikowanych zapisków z lat 1956–1973

„Dzienniki” Edwarda Stachury, którego twórczość w latach 80. przeżywała apogeum popularności, graniczącej z kultem, nie są typową diarystyką. Ich forma ściśle związana jest z tym, że najczęściej powstawały „w drodze”. Znajdziemy tam m.in.: relacje z licznych podróży, spotkań autorskich, informacje o wschodach i zachodach słońca i księżyca, publikowane i niepublikowane utwory pisarza, plany na następne dni, czy listy dłużników. Dzienniki te są także doskonałym świadkiem kreacyjnego charakteru literatury. Jednak, co najistotniejsze, mogą one pomóc odpowiedzieć na pytanie, które od wielu lat stawiają sobie czytelnicy pisarza: co wpłynęło na tragiczny przebieg zdarzeń, zakończony samobójczą śmiercią. Śmierć jest jednym z głównych motywów w tych dziennikach. Dzięki kontekstowi zapisków, które obejmują cały okres literackiej aktywności pisarza, czytelnicy będą mieli szansę zrozumieć – dlaczego.

Drugi tom niepublikowanych zapisków i notatek Stachury z lat 1973–1979
Podróże, lektury, praca pisarza od kuchni, spotkania autorskie, przyjaciele, przypadkowo spotkani ludzie. Jakie jeszcze tematy poruszają zeszyty podróżne Stachury? Otóż ukazują one jedną z najbardziej dramatycznych przemian, z jaką mogli zetknąć się czytelnicy polskiej literatury XX wieku. Karty notatników pokazują jak Edward Stachura sukcesywnie zmienia się w Człowieka-Nikt. Postępującej dezintegracji osobowości towarzyszy coś jeszcze, coś, co dla czytelników Stachury może być zaskoczeniem: poszukiwanie Boga w prostych, codziennych czynnościach. Pisał o tym Gustaw Herling-Grudziński, który miał okazję czytać fragmenty dziennika na łamach „Twórczości”: „Dziennik Stachury jest dla mnie dziwnym połączeniem dwóch obrazów: człowieka modlącego się cicho, coraz ciszej do Boga, który odwraca ciągle, chowa swoją twarz; dopalającej się świecy, która przed zagaśnięciem jarzy się chwilę wysokim, strzelistym płomieniem”. Drugi tom Zeszytów podróżnych pokazuje, jak ten płomień jaskrawo świeci, po czym blednie i w końcu gaśnie [nota wydawcy].

„Tak się miotałem po świecie. Wszystko jest poezja jest tego wstrząsającym dokumentem. Wszystkie inne moje książki także to samo. Może dlatego, że jestem wygnaniec. Ni Francuz, ni Polak, ni Meksykanin. Nie czułem ziemi pod stopami, ziemi, jak to mówią, własnej, rodzinnej, ojczystej. Nigdy na to nie zwracałem uwagi, ale coś w tym chyba jest. Do osiedlenia się na stałe umyśliłem Patagonię, potem Jukatan, daleko od Polski i od Francji. Wreszcie upatrzyłem sobie Wisłę. S jak Wisła. Gdzieś nad Wisłą jest moje miejsce. Dlaczego nie W-wa właśnie? I już nie gnało mnie. Było mi dobrze.
Aż przyszło tamto”

[fragment książki]

Joanna Denis „Życie to jest…. dziennik. Recenzja «Dzienników. Zeszytów podróżnych» cz.1 Edwarda Stachury

Joanna Denis „Życie to jest... ponownie dziennik”

Mateusz Witkowski – recenzja części 1.

Maria Walczak - recenzja części 2.

Maria Kolesiewicz – recenzja

Książka dostępna w czytelniach

Dmitrij Strelnikoff „Fajnie być samcem”

Warszawa : Wydawnictwo Iskry, 2011.

Pełna humoru, autoironii, błyskotliwych żartów i zabaw słowem, a zarazem ciepła i serdeczna powieść młodego, mieszkającego w Polsce rosyjskiego dziennikarza (ale równocześnie biologa, podróżnika, barda i bystrego obserwatora rzeczywistości) prezentuje świat z punktu widzenia samca: mężczyzny i zwierzęcia, ciekawego nowości zdobywcy i wnikliwego, precyzyjnego badacza otoczenia [nota wydawcy].

Magdalena Galiczek – recenzja

Izabela Mikrut – recenzja

Ludwik Stomma – recenzja

Alicja Pionkowska "Fajnie być samcem", a może nie? Recenzja książki Dmitrija Strelnikoffa

Książka dostępna w czytelniach

Stefano Ardito „W granicie i lodzie :historia zdobywania ścian Mont Blanc”

Warszawa : Sklep Podróżnika, 2011.

Mont Blanc jest najwyższą i najbardziej nieokiełznaną górą w Europie, a dla wielu także najpiękniejszą. Odkąd została zdobyta w 1786 r., alpiniści z całej Europy przeżywali niezwykłe przygody na jej zboczach.

Bohaterami opowiadań Stefano Ardito są wspinacze, którzy na przestrzeni wieków odkrywali skały Grand Capucin, Dru, Igieł Chamonix i Aiguille Noire, poskramiali lody Brenvy oraz Aiguille Verte i szturmowali Grandes Jorasses. Wspinacze nietuzinkowi – od pierwszych zdobywców najwyższego szczytu Europy, Michela-Gabriela Paccarda i Jacques’a Balmata, przez Waltera Bonattiego, Reinholda Messnera i René Desmaisona, alpinistów już niemal legendarnych, po Michela Piolę i Patricka Bérhaulta. Urzekająca historia zmagań człowieka z górami – opowieść naznaczona tragediami i sukcesami, rywalizacją i przyjaźnią [nota wydawcy].

Filip Łobodziński "«Kraj bez kapelusza». Jazda w rytmie wudu”

Książka dostępna w czytelniach

Dany Laferrière „Kraj bez kapelusza”

Kraków : Wydawnictwo Karakter, 2011.

Czy to prawda, że stary prezydent powołał armię zombi, żeby stawić czoło armii amerykańskiej?

W wierzeniach Haitańczyków kraj bez kapelusza jest miejscem, w które odchodzą dusze zmarłych. Powieść Dany'ego Laferrière'a to literacka podróż po Haiti - tym rzeczywistym i tym wyobrażonym. Narrator, pisarz, który powraca do kraju po dwudziestu latach emigracji, musi na nowo odnaleźć się w niegdyś dobrze sobie znanym świecie. Nie chodzi tu jednak tylko o nostalgiczny powrót do przeszłości. Bohater przyjeżdża z konkretną misją: chce napisać reportaż z zaświatów. A że w kraju wudu wszystko jest możliwe, trafia na trop armii zombi, która grasuje w miasteczku Bombardopolis...
„Kraj bez kapelusza” to wybuchowa mieszanka stylów i gatunków: literackiego reportażu, autobiografii, powieści satyrycznej i mitu. Nuty nostalgii przeplatają się tu z ironią i pastiszem, a pozornie lekka forma skrywa poważne polityczne i metafizyczne wątki. Laferrière ma własny, rozpoznawalny ton, który czyni zeń jednego z najważniejszych współczesnych pisarzy haitańskich.

Dany Laferrière (ur. 1953 r. na Haiti) zaczynał jako dziennikarz prasowy i radiowy. W 1976 roku, po zamordowaniu przez reżim Duvalierów jego przyjaciela, wyemigrował do Kanady, a potem do Stanów Zjednoczonych. Zadebiutował w 1985 roku prowokacyjną powieścią „Jak bez wysiłku kochać się z Murzynem” (PIW, 2004, przeł. Jacek Giszczak). Charakterystycznymi cechami pisarstwa Laferrière'a są humor, swoista pikanteria oraz ironiczny dystans, z jakimi traktuje poważne skądinąd kwestie tożsamości, emigracji i kondycji rodzinnego kraju zdewastowanego przez dyktatury. W Polsce poza jego debiutem ukazał się także „Smak młodych dziewcząt” (Świat Książki, 2009, przeł. Jacek Giszczak). W 2009 roku Laferrière otrzymał Nagrodę Médicis za powieść „L'Énigme du retour”. Jest także autorem scenariuszy filmowych, kilka z jego powieści zostało zekranizowanych [nota wydawcy].

"Kraj bez kapelusza” - recenzja

Małgorzata Rybakowska "Kraj bez kapelusza" Dany Laferriere - recenzja

Jarosław Czechowicz - recenzja

Książka dostępna w czytelniach

Konrad Rokicki „Literaci : relacje między literatami a władzami PRL w latach 1956-1970”

Warszawa : Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, 2011.

„Dotychczas – rzecz ujmując w pewnym uproszczeniu – istniały dwa sposoby opisywania wzajemnych relacji władza – pisarze w PRL. Jeden można by nazwać »heroicznym«. Było w nim miejsce przede wszystkim na ukazywanie oporu i niepokorności znacznej części środowiska. W drugim modelu, który można by nazwać »kolaboranckim« czy wręcz »zdradzieckim«, było natomiast miejsce wyłącznie na poparte materialnymi profitami fascynacje komunizmem i współudział niemałej części najwybitniejszych pisarzy polskich w budowie systemu oraz bliskie ideowe (i nie tylko ideowe!) współdziałanie z kolejnymi ekipami politycznymi. Niekwestionowaną zasługą Konrada Rokickiego jest to, że pokazuje, iż o obu tych wizjach można rzeczowo pisać w jednej książce”.

prof. dr hab. Jerzy Eisler

„Książka należy do najważniejszych osiągnięć ostatniej dekady w zakresie historii PRL. Konflikty między literatami a partią budziły od dawna żywe zainteresowanie, ale Konrad Rokicki przeanalizował je na podstawie zbiorów archiwalnych. Ogromnie poszerzył wiedzę o polityce kulturalnej władz PRL i postawach polskich pisarzy”.

prof. dr hab. Andrzej Friszke

„Za główną wartość postawy badawczej Konrada Rokickiego uważam skłonność do podawania w wątpliwość obiegowych sądów na temat stosunków władza–literaci w okresie gomułkowskim. To sprawia, że udało mu się wskazać na różnorodność uwarunkowań tych relacji, ich skomplikowane aspekty. Dzięki temu przedstawiony obraz jest pełniejszy niż dotychczasowy, odbiega od czarno-białych schematów. Autor dokonał również zniuansowania obiegowych interpretacji na temat wydarzeń co prawda znanych, ale dotychczas przedstawianych w sposób zbyt jednostronny, a było to możliwe dzięki dotarciu do materiałów źródłowych, które pokazują je w nowym świetle. Wreszcie udało mu się uniknąć bodajże najpoważniejszego niebezpieczeństwa, jakie ujawniły niektóre opublikowane niedawno analizy relacji władza–literaci: łatwej, nastawionej na sensacyjność i medialny rozgłos personalizacji, żywiącej się głównie informacjami zawartymi w esbeckich teczkach”.

prof. dr hab. Dariusz Jarosz

Krzysztof Niewiadomski – recenzja

Książka dostępna w czytelniach

Hiromi Kawakami ”Manazuru”

Kraków : Wydawnictwo "Karakter", 2011.

Bohaterka powieści mieszka w Tokio z matką i dorastającą córką Momo. Jej mąż zaginął w niewyjaśnionych okolicznościach, gdy Momo była mała. Kiedy Kei przyjeżdża do nadmorskiego miasta Manazuru, zaczynają jej towarzyszyć cienie – istoty przenikające ze świata fantazji i przeszłości, który płynnie łączy się ze światem realnym. W onirycznej rzeczywistości bohaterka może podążyć jedną z wielu dróg, spośród których ta ku przyszłości nie jest jedyną możliwą.

Hiromi Kawakami zaciera granice między rzeczywistością a wyobraźnią, pozwala dotknąć światów istniejących podskórnie, każe wciąż od nowa szukać odpowiedzi na pytania, czym jest czas i co znaczy „realne”. Język Kawakami hipnotyzuje i urzeka, tworząc opowieść o różnych wymiarach utraty i tęsknoty.

Hiromi Kawakami (ur. 1958 w Tokio) powieściopisarka i eseistka, laureatka wielu japońskich wyróżnień literackich (m.in. nagrody Akutagawy, nagrody Shikibu Murasaki, nagrody Pascala za debiut). Ukończyła biologię na Uniwersytecie Ochanomizu w Tokio. Kawakami pisze o ludzkiej naturze inaczej niż do tego przywykliśmy; nie psychologizuje, nie ucieka się do metafizyki. Pokazuje stany umysłu bohaterów, wewnętrzne napięcia i rozedrganie, pozwalając im tworzyć się i rozpływać na naszych oczach. Subtelny, minimalistyczny styl i niekonsekwentny zapis partii dialogowych to rozpoznawalne cechy prozy Kawakami zbliżającej się do granicy tego, co da się wypowiedzieć [nota wydawcy].

„Tajemnicze słowo „Manazuru” wykaligrafowane w dzienniku jest jedynym śladem, jaki mężczyzna pozostawił po sobie tuż przed zniknięciem. Błądząc w poszukiwaniu męża lub może starając się od niego uciec, opuszczona kobieta z niezwykłą wrażliwością reaguje na najdelikatniejsze szmery i wibracje, które dochodzą z otaczającego świata i ze wspomnień: upadające na ziemię czerwone płatki kamelii, odbicie twarzy w kałuży, siniejące nagle koniuszki palców.

U Hiromi Kawakami wszystko jest fantomem, zjawą, iluzją. To pisarka niewidzialnego, której bliska jest czarodziejska moc codzienności”.

„Télérama”

Jarosław Czechowicz – recenzja

Luiza Stachura „Psychodeliczny taniec światła i ciemności”

Małgorzata Gołaszewska - recenzja

Książka dostępna w czytelniach

Roderick Bailey „D-Day : lądowanie w Normandii. Świadkowie - zapomniane głosy”

Warszawa : Wydawnictwo RM, 2011.

6 czerwca 1944 roku - dzień, w którym alianckie wojska przekroczyły kanał La Manche i zaczęły torować sobie drogę do okupowanej przez nazistów północno-zachodniej Europy. Zapoczątkowane zrzutem jednostek powietrznodesantowych i poprzedzone zmasowanym bombardowaniem z powietrza i morza lądowanie w Normandii było najambitniejszą powietrzno-morską operacją desantową, jaką kiedykolwiek podjęto. Jej sukces stał się początkiem końca nazistowskiej Rzeszy.

Autor "Zapomnianych głosów" wykorzystał relacje naocznych świadków, zarejestrowane przez Imperial War Museum, tysiące godzin opowieści brytyjskich żołnierzy, którzy brali udział w akcji. Ich słowami przedstawił porywającą historię wydarzeń zmieniających bieg II wojny światowej. Poznajemy wspomnienia spadochroniarzy i komandosów, pilotów szybowców i załóg łodzi desantowych, ludzi pełniących służbę w lotnictwie i w marynarce. Z pierwszej ręki dowiadujemy się, co czuli, gdy czekali na wkroczenie do akcji, gdy zbliżali się do plaż i stref zrzutu oraz gdy lądowali i spotykali wroga. Przekazy dotyczą zarówno chwalebnego zdobycia mostu "Pegaz" przez brytyjskich spadochroniarzy, jak i bezwzględnej walki, jaką musiały stoczyć oddziały desantowe szturmujące wybrzeże.

"Zapomniane głosy", oparte na ogromnej liczbie niepublikowanych dotąd materiałów, to doniosłe i przejmujące świadectwo kluczowego momentu współczesnej historii [nota z okładki].

Łukasz Męczykowski – recenzja

Daniel Rybicki – recenzja

Maria Kolesiewicz - recenzja

Książka dostępna w czytelniach

Javier Moro „Szkarłatne sari”

Warszawa : Świat Książki, 2011.

Niezwykła historia zwykłej kobiety, poślubionej Indiom. Oparta na faktach powieść o życiu Sonii Gandhi oraz rodziny Nehru i Gandhi.

W 1965 roku dziewiętnastoletnia włoska studentka Sonia Maino poznaje w Cambridge młodego Hindusa Rajiva Gandhiego. Ona pochodzi ze skromnej rodziny spod Turynu, on należy do najbardziej wpływowego rodu Indii. Zakochana Włoszka porzuca własny świat, aby wtopić się w nową ojczyznę - cudowne, choć wstrząsane konfliktami Indie. Przeżyje tam wspaniałe chwile, lecz także wielkie osobiste tragedie. Jej siła, uczciwość i zaangażowanie sprawią, że stanie się ucieleśnieniem nadziei ogromnego narodu, "cesarzową" kraju, gdzie za władzę niekiedy trzeba zapłacić życiem, a przeznaczenie wciąga do świata polityki ludzi, którzy nigdy nie mieli takich ambicji.

Javier Moro urodził się w Madrycie w 1955 r. Jest autorem kilku wybitnych książek o Indiach [nota wydawcy].

Bernardeta Łagodzic-Mielnik – Indyjska opowieść - recenzja

Opinie użytkownikow portalu lubimyczytac.pl

Książka dostępna w czytelniach

Gary Small i Gigi Vorgan „iMózg : jak przetrwać technologiczną przemianę współczesnej umysłowości”

Poznań : Vesper, 2011.

Eksplozja cyfrowej technologii, jakiej obecnie doświadczamy, zmienia nie tylko sposób, w jaki żyjemy i komunikujemy się ze sobą, ale i nasze mózgi, które ulegają gwałtownej i głębokiej przemianie. Codzienny kontakt z zaawansowaną technologią - komputerami, smartphone?ami, grami wideo czy wyszukiwarkami - pobudza przemiany komórek mózgowych i uwalnianie się neuroprzekaźników, wzmacniając stopniowo nowe szlaki neuronowe w naszych mózgach i osłabiając stare. Na skutek obecnej rewolucji technologicznej nasze mózgi ewoluują szybciej niż kiedykolwiek.

Technologia cyfrowa wpływa również na nasze odczuwanie, zachowanie i funkcje naszych mózgów. Choć jesteśmy nieświadomi zmian zachodzących w obwodach neuronowych, czyli w oprzyrządowaniu mózgu, utrwalają się one w wyniku powtórzeń. Proces ewolucji mózgu ujawnił się gwałtownie przez zaledwie jedno pokolenie i być może, choć najmniej oczekiwany, stanie się najbardziej kluczowym z postępów w ludzkich dziejach. Od czasu odkrycia sposobu używania narzędzi przez naszych przodków ludzki mózg nie zmagał się z tak poważnym i dramatycznym wyzwaniem [nota wydawcy].

Książka dostępna w czytelniach

Jonas Jonasson „Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął”

Warszawa : Świat Książki, 2012.

Właśnie minęło dziesięć dekad nadzwyczaj bogatego w wydarzenia życia Allana Karlssona. Problem w tym, że zdrowie nie odmawia posłuszeństwa i wygląda na to, że wielka feta z okazji setnych urodzin będzie musiała się odbyć w domu spokojnej starości. Jednak człowiek, który jadł kolację z przyszłym prezydentem Trumanem, leciał samolotem z premierem Churchilem, pił wódkę ze Stalinem i znał Mao Zedongia, nie może tak po prostu zdmuchnąć świeczek na torcie. Wymyka się przez okno i rusza w swą ostatnią życiową podróż… [nota z okładki].

„Forrest Gump by tego nie wymyślił”

„Sto lat to dopiero początek" – recenzja

Książka dostępna w czytelniach

George Orwell „Brak tchu”

Warszawa : Bellona, cop. 2012.

George Orwell (właśc. Eric Blair, ur. 25 czerwca 1903, zm. 21 stycznia 1950) - pisarz i publicysta angielski. Urodzony w Indiach, do Anglii przeprowadził się w 1907 roku. Jego dzieła, znane na całym świecie, odznaczają się inteligencją i dowcipem oraz wrażliwością na nierówności społeczne. Orwell zagorzale krytykował systemy totalitarne, czego wyrazem były jego głośne powieści „Folwark zwierzęcy” (1945) oraz „Rok 1984” (1949) [nota wydawcy].

Krzysztof Pochmara - recenzja

Katarzyna Lasek „Ku ostrzeżeniu serc” – recenzja

Magda Goetz "Brak tchu" George Orwell – recenzja

Anna Solak – recenzja

Książka dostępna w czytelniach

Warszawa : Bellona, cop. 2012.

Powieść często uznawana za najlepsze dzieło autora Folwarku zwierzęcego i Roku 1984, przełożona na kilkadziesiąt języków!
Powieść wybitnego pisarza z 1937 roku. Akcja rozgrywa się w Anglii, a bohater - gruby komiwojażer George Bowling, po nieoczekiwanym wygraniu na wyścigach pokaźnej kwoty funtów, postanawia wyruszyć w sentymentalną podróż do Dolnego Binfield, miasteczka swojego dzieciństwa. Niestety, krajobraz się zmienił, a zamiast sielskiej brytyjskiej prowincji zastaje na miejscu ponurą rzeczywistość zbliżającej się wojny i totalizmu. Powieść uznawana jest przez wielu krytyków za lepszą nawet od „Roku 1984” i „Folwarku zwierzęcego”, tyle że pozostaje w cieniu tamtych utworów.
George Orwell (właśc. Eric Blair, ur. 25 czerwca 1903, zm. 21 stycznia 1950) - pisarz i publicysta angielski. Urodzony w Indiach, do Anglii przeprowadził się w 1907 roku. Jego dzieła, znane na całym świecie, odznaczają się inteligencją i dowcipem oraz wrażliwością na nierówności społeczne. Orwell zagorzale krytykował systemy totalitarne, czego wyrazem były jego głośne powieści „Folwark zwierzęcy” (1945) oraz „Rok 1984” (1949) [nota wydawcy].

Krzysztof Pochmara - recenzja http://katedra.nast.pl/art.php5?id=5937

Katarzyna Lasek „Ku ostrzeżeniu serc” – recenzja http://booklips.pl/recenzje/ku-ostrzezeniu-serc/

Magda Goetz "Brak tchu" George Orwell – recenzja http://obliczakultury.pl/literatura/beletrystyka/proza-zagraniczna/1948-bez-thu-george-orwell-recenzja

Anna Solak – recenzja http://opetaniczytaniem.pl/recenzje/brak-tchu-george-orwell-bellona-2011.html

Książka dostępna w czytelniach

Czy jest coś, co jada osy? i 101 innych intrygujących pytań / pod red. Micka O’Hare’a

Kraków : Insignis Media, cop. 2010.

Czy natura wynalazła koło?
Jak bardzo trzeba przytyć, by stać się kuloodpornym?
Co by się stało, gdyby kosmici ukradli nam Księżyc?
Dlaczego siniaki zmieniają kolor?
Ile wody mieści się w chmurze?
I wreszcie, czy jest coś, co jada osy?

Przed Wami następna książka z bestsellerowej serii NewScientist wypełniona po brzegi intrygującymi pytaniami i odpowiedziami – kolejna porcja znakomitej rozrywki, fascynujących ciekawostek i zdumiewających faktów.

Pytania z życia wzięte mieszają się tu z hipotetycznymi, lecz niezwykle ciekawymi kwestiami. Dowiecie się, dlaczego herbata po dodaniu cytryny staje się jaśniejsza i dlaczego najzwyklejsze ziemniaki mogą być naprawdę bardzo niebezpieczne. Po-znacie maksymalną długość słomki, przez którą można napić się coli, i przekonacie się, jaki kierunek pokazuje kompas umieszczony w przestrzeni kosmicznej.

Czytelnicy i korespondenci magazynu „New Scientist” po raz kolejny stanęli na wy-sokości zadania, zadając mnóstwo arcyciekawych pytań i udzielając pasjonujących wyjaśnień. Jaki kolor wyszczupla i dlaczego? W jakie drzewa najczęściej trafiają pioruny? Dlaczego morze jest niebieskie? Z czego tak naprawdę wynika wzór bieżnika opon?

Przeczytajcie koniecznie! [nota wydawcy].

Cezary Łazarewicz "Co by było gdyby..." - recenzja książki Andrzeja Wielowieyskiego, "Na rozdrożach dziejów"

Książka dostępna w czytelniach

Andrzej Wielowieyski „Na rozdrożach dziejów : historie prawdziwe i alternatywne”

Warszawa : Wydawnictwo Trio, 2012.

Książka zawiera eseje historyczne o szczególnie ważnych momentach i wydarzeniach polskiej historii. Autor próbuje zrozumieć i wyjaśnić dlaczego i jak do nich doszło (Grunwald, upadek Rzeczypospolitej, powstania, pierwsza wojna światowa i Polska odrodzona, druga wojna światowa jako tragiczna kontynuacja pierwszej, wreszcie „Cud Solidarności”). W każdym z tych wielkich wydarzeń był też możliwy , a nawet prawdopodobny zupełnie inny przebieg i rezultaty, tego co się stało. Znacznie lepsze lub znacznie gorsze. Dla zrozumienia naszych dziejów i tożsamości (kim jesteśmy?) potrzebna jest nam zatem rzetelna „historia alternatywna”. opisująca: „co by było, gdyby…”. Nie może być ona swobodną fantazją, ale musi być rzetelną analizą rzeczywistości i możliwych wariantów wydarzeń, która pozwalała by lepiej zrozumieć nasze losy i nas samych. W tym zakresie książka jest też polemiką z niektórymi dotychczasowymi próbami „historii alternatywnej”, które pojawiły się w naszych księgarniach.. Szczególnie ważne są oczywiście dzieje XX wieku, których autor był świadkiem (pośrednio też pierwszej wojny przez swych bliskich), zwłaszcza drugiej wojny światowej, perypetii czasów komunistycznych i przełomu solidarnościowego, których był świadkiem i aktywnym uczestnikiem. Przełom ten był nie tylko „wybiciem się na niepodległość”, ale umożliwił uzyskanie przez Polskę, po raz pierwszy od 300. lat, dość silnej pozycji w gwałtownie zmieniającym się świecie [nota wydawcy].

A. R. "Na rozdrożach dziejów. Historie prawdziwe i alternatywne" - recenzja

Robert Czulda – recenzja

Jan Kopycińsk i- recenzja książki Andrzeja Wielowieyskiego

Izabela Mikrut „Historia inaczej” – recenzja

Książka dostępna w czytelniach

Luka Brajnović „Pożegnania i powroty : wspomnienia z czasów wojny i wygnania”

Warszawa : Wydawnictwo Trio, 2012.

Jest to jedna z nielicznych powieści na rynku polskim dotykająca tematyki historii i kultury krajów nadbałkańskich. Autobiografia Luki Brajnović'a przedstawia losy wybitnego chorwackiego dziennikarza działającego w opozycji do Tito w czasach II wojny światowej, przeżywającego liczne tułaczki, los uchodźcy, więzienie w obozach komunistycznych oraz ponad 12-letnią rozłąkę z rodziną. Stanowi także narrację historyczną bezpośrednio z okresu okupacji krajów byłej Jugosławii i późniejszego oraz wątki opisujące kulturę śródziemnomorską. 'Pożegnania..'. to powieść autobiograficzna, która przeplata się z rozważaniami filozoficznymi oraz etycznymi, książka jednak przede wszystkim ukazuje Lukę Brajnović'a, dziennikarza, profesora, prawnika, poetę i patriotę, który w obronie wyznawanych wartości i ideałów jest w stanie ponieść bardzo wysoką cenę. Dla podkreślenia Jego zasług ustanowiono w 1997 roku nagrodę dziennikarską, otrzymywaną przez osoby wyróżniające się etycznym, profesjonalnym postępowaniem na polu dziennikarskim i pokrewnym [nota wydawcy].

Izabela Mikrut „Wygnanie i pamięć” - recenzja

”Wzór dziennikarstwa” - o książce Don Luki Brajnovicia i jej autorze pisze Jakub T. Balicki

Wywiad z Aną Brajnović, córką autora

Anna Popek - recenzja książki

Książka dostępna w czytelniach

Ida Fink „Podróż”

Warszawa : Wydawnictwo W.A.B., 2012.

Wydanie 3.

Rok 1942. Dwie siostry, młode Żydówki, uciekają z getta w małym miasteczku na kresach dawnej Rzeczypospolitej. Przebrane za chłopki, zgłaszają się do Arbeitsamtu. Chcą dobrowolnie wyjechać na roboty do Niemiec. Wraz z grupą robotnic przymusowych rozpoczynają najważniejszą podróż w swoim życiu. Droga prowadzi na zachód, wśród wszechobecnej grozy, szantaży, wrogości, obojętności, a czasem nieoczekiwanej życzliwości przypadkowo spotkanych ludzi. Bohaterki na każdym kroku ryzykują życie, walczą o przetrwanie, pracując w niemieckich fabrykach i u rolników.

Książka Idy Fink jest przejmującym świadectwem losu ludzi pozbawionych prawa do istnienia, postawionych przed dylematami: jak odróżnić wrogów od przyjaciół, jak ocalić własną tożsamość i jak przetrwać w oszalałym świecie [nota wydawcy].

„Wybitna książka, bardzo osobista w szczegółach, a jednocześnie uniwersalna w swej wymowie”.

„The New York Times"

„Opowieść tym bardziej niewiarygodna, że prawdziwa, a przy tym dzieło sztuki, pełne elegancji i dyscypliny”.

„The Times Literary Suplement"

„Głęboko poruszające, perfekcyjnie napisane, przenikające lodowatą grozą”.

„Publishers Weekly"

„Ida Fink, unikając relatywizowania, nie uważa szaleństwa okupacji za doświadczenie zastrzeżone dla Żydów. Jeśli zgroza śmierci ujawnia się na tle blasku życia, a życie jest wartością nadrzędną, jeśli więc ktoś rozpacza nad śmiercią, bo kocha życie i nie bez reszty zatruła go gorycz, to będzie się trzymał z dala od budowniczych hierarchii krzywd lub win. Fink mobilizuje w swych czytelnikach miłość życia, by pomóc im zrozumieć istotę gwałtu, jakim jest nienawiść”.

Piotr Śliwiński, „Tygodnik Powszechny"

Alina Imiołczyk "Na tym tle wszystko wymalowane jest ostro, dobrego gatunku farbą pamięci" – recenzja

Justyna Sobolewska – recenzja książki

Katarzyna Markusz „Podróż” - recenzja

Anna Sobańda “Wspomnienia z podróży po ocalenie w książce Idy Fink”

"Podróż” - recenzja

Książka dostępna w czytelniach

Imogen Edwards-Jones & autor anonimowy “Fashion Babylon”

Bielsko-Biała : Wydawnictwo Pascal, 2011.

Fashion Babylon opisuje sześć miesięcy z życia cenionej brytyjskiej projektantki mody, która próbuje się przebić na światowym rynku Londynu, Paryża i Nowego Jorku. Dzięki reporterskiej przenikliwości Imogen Edwards-Jones razem z bohaterką przedzieramy się przez perfekcyjnie zorganizowany biznes, gdzie kobietom płaci się dziesiątki tysięcy dolarów za założenie ubrania, a nieodpowiednia długość spódnicy może kogoś kosztować karierę. Razem ze znakomicie zarysowanymi postaciami uczestniczymy w procesie powstawania nowej kolekcji. Możemy zobaczyć, kto pojawia się na pokazach i gdzie siada oraz poznać niezliczoną ilość anegdot i sekretów branży modowej. Szokujące, komiczne, nieocenzurowane spojrzenie na to, co naprawdę dzieje się za kulisami świata mody [nota wydawcy].

Imogen Edwards-Jones, autorka bestsellerowej serii książek ujawniających kulisy funkcjonowania luksusowych hoteli, linii lotniczych, branży modowej czy muzycznej. W Polsce znana z książek Hotel Babylon i Air Babylon. Kolejną książkę autorki Fashion Babylon przetłumaczono do tej pory na dziewięć języków. Imogen z mężem i córką mieszka w Londynie.

Autor Anonimowy to grupa znanych i cenionych osób obracających się w świecie mody [nota wydawcy].

Opinie czytelników portalu lubimyczytac.pl

Piotr Gociek „Stalinizm – krótki kurs” - recenzja książki

Książka dostępna w czytelniach

Bohumil Hrabal „Perełki na dnie : wybór opowiadań”

Warszawa : Agora SA, 2011.

„Hrabal wprowadził do czeskiej literatury człowieka, z którego słowa wylewają się cały czas, nie tylko przy piwie. Z pozoru zachowuje się idiotycznie i tylko z pozoru jego zdania nie mają sensu. «Jest zajęty swoim wewnętrznym monologiem, z którym chodzi po świecie jak paw z pięknym ogonem» – charakteryzował swojego bohatera autor. Nazwał go pábitel. Zaś pábeni to takie gadanie, które sprawia, że nawet obrzydliwe życie wydaje się piękne.

Pierwszy nakład «Perełek» sprzedał się w 1963 r. w ciągu jednego dnia. Dwa lata później powstał na ich podstawie pięcioczęściowy film, który nakręciło pięcioro młodych (a sławnych w przyszłości) reżyserów. Zatrudnili naturszczyków i filmowali z ręki. A w każdej części na małą chwilę pojawia się sam Hrabal”.

Mariusz Szczygieł

Zawartość zbioru:

„Śmierć pana Baltisbergera”,
„Blagierzy ”,
„Bambini di Praga 1947”,
„Bar Świat ”,
„Cygańska romanca”.

Książka dostępna w czytelniach

Leksykon "Lalki" / pod red. Agnieszki Bąbel i Aliny Kowalczykowej

Warszawa : Instytut Badań Literackich PAN : Fundacja Akademia Humanistyczna, 2011.

„Leksykon Lalki” to książka wydana z okazji śmierci Bolesława Prusa. Przeznaczona jest dla wszystkich wielbicieli najlepszej polskiej powieści. Hasła zawarte w „Leksykonie” prowadzą czytelnika daleko poza tekst powieści: skupiają się na ukazaniu kontekstu, czyli miejsc i wydarzeń, tworzących klimat owej epoki. Realiów świata, w którym Prus umieścił bohaterów Lalki. Jak mieszkano, jak podróżowano, jakie pijano alkohole, w jaki sposób w Warszawie zaspokajano potrzeby higieniczne i kulturalne, czym zajmowały się damy, a czym studenci? Wszystko to jest ciekawe i pouczające. „Leksykon Lalki” jest jednak naprawdę niezwykły dzięki znakomitym autorom, którzy zgodzili się współuczestniczyć w tej szkolnej edycji, zainicjowanej w środowisku ówczesnej Warszawskiej Wyższej Szkoły Humanistycznej, a kontynuowanej w Instytucie Badań Literackich. Wymieńmy profesorów: Józef Bachórz, Grażyna Borkowska, Jerzy Fiećko, Anna Janicka, Krzysztof Kłosiński, Jacek Leociak, Jarosław Ławski, Jakub A. Malik, Zbigniew Mikołejko, Aleksander Nawarecki, Tomasz Sobieraj, Wojciech Tomasik. Wyobraźnię czytelnika wspomagają ilustracje, wszystkie czarno-białe, wierne pierwowzorom, czerpanym z ówczesnych gazet. Ukazują one piękne fryzury, eleganckie stroje, machiny latające, welocypedy i inne zdumiewające pojazdy, kataryniarzy i rubaszne przekupki [nota wydawcy].

Książka dostępna w czytelniach

Laila El Omari „Zapach drzewa sandałowego”

Warszawa : Świat Książki, 2012.

Bombaj, 1753 rok. Impulsywna i pełna życia Elisza przeciwstawia się wszelkim konwenansom angielskiej społeczności kolonialnej. Zamiast uczestniczyć w kurtuazyjnych konwersacjach przy herbatce, woli oglądać barwne życie portowe, podziwiać różnorodność kolorów i zapachów na miejscowym bazarze lub zgłębiać kunszt kaligrafii. Kiedy poznaje lekarza, Damiena Catralla, ulegafascynacji medycyną i zostaje jego uczennicą. Niebawem ich rozmowy przestają się ograniczać do tematyki zawodowej – oboje zaczyna łączyć coś więcej. Damien jednak, zgodnie z oczekiwaniami ojca, już wcześniej zaręczył się z posażną kobietą, psadkobierczynią pokaźnego majątku, wydaje się więc, że wspólna przyszłość z Eliszą jest dlań nieosiągalnym marzeniem... Egzotyczny świat Indii i trudne wybory w znakomitej powieści urzekającej nastrojowym tłem historycznym [nota wydawcy].

Książka dostępna w czytelniach

Evan Mawdsley „Czas Stalina”

Warszawa : Bellona, cop. 2012.

Autor analizuje Związek Radziecki za czasów Stalina, postać samego wodza i stalinizm - jako główne hasła polityczne tej epoki, obrazując wiodących aktorów tego dramatu, założenia ideologiczne, tryb ich realizacji, konsekwencje polityczne i społeczne.
W książce m.in.:

Bezwzględna dyktatura Stalina. "Wielki Terror";
Fizyczna likwidacja przeciwników klasowych;
Modelowanie "człowieka radzieckiego" nowego typu;
Forsowna industrializacja i kolektywizacja rolnictwa; Prymat gospodarki planowej;
Czystki, masowe zbrodnie, eliminowanie inaczej myślących;
Dramatyczny los ludności krajów anektowanych przez ZSRR;
Podporządkowanie myśli twórczej wymogom politycznym: "realizm socjalistyczny".

EVAN MAWDSLEY jest profesorem historii na uniwersytecie w Glasgow, autorem wielu publikacji dotyczących dziejów najnowszych. Nakładem Bellona SA ukazała się jego: „Wojna domowa w Rosji 1917-1920” [nota wydawcy].

Książka dostępna w czytelniach

Peter Toohey „Historia nudy”

Warszawa : Bellona, cop. 2012.

3000 lat dziejów nudy, jej tradycje i formy
Od znudzonych Greków i Rzymian do współczesnych społeczeństw konsumpcyjnych
"Nuda zwyczajna" i "nuda egzystencjalna"
Nuda, chandra i zniechęcenie w kulturze, religii, filozofii i polityce.

Historia nudy wcale nie jest nudna!
Nuda to jedna z najbardziej podstawowych emocji towarzyszących człowiekowi - dotyka go niezależnie od jego pochodzenia, wieku, czy od czasów, w których przyszło mu żyć.
Wiele osób traktuje nudę z pogardą, twierdząc, że dotyczy ona jedynie jednostek niedojrzałych, leniwych, bezczynnych lub mało inteligentnych. Lecz zdaniem autora nuda jest najzwyklejszą a jednocześnie fascynującą częścią naszej codziennej ludzkiej egzystencji. Jest uczuciem konstruktywnym i przynosi ludzkości wiele korzyści. Nie sposób zaprzeczyć temu, że stała się ona przyczyną poszukiwania i powstawania coraz to nowych zabaw, rozrywek i sposobów spędzania czasu, a także wpłynęła na rozwój sztuki i literatury.
Peter Toohey wyróżnia dwie formy nudy. Pierwsza z nich, nuda zwyczajna, stanowi reakcję na monotonię i rutynę życia codziennego. Przeciągające się zebrania, nieciekawe wykłady wymagane do zaliczenia roku, przyjęcia, na których uczestniczyć musimy tylko z uprzejmości, długie i męczące kazania, to tylko kilka przykładów sytuacji, które wywołują nudę. Drugim rodzajem nudy jest nuda "egzystencjalna". Obejmuje ona szeroki zakres stanów emocjonalnych: cynizm, melancholię, poczucie daremności podejmowania jakiegokolwiek wysiłku, niespełnienie i depresję [nota wydawcy].

"Historia nudy", Peter Toohey – recenzja

Magda Goetz – recenzja ksiązki

Recenzja ksiązki

Książka dostępna w czytelniach

Tiziano Terzani „Listy przeciwko wojnie”

Warszawa : Wydawnictwo W.A.B., 2012.

Świat po 11 września 2001 roku nie jest już taki sam jak przedtem - to przekonanie w pełni podzielał znany włoski dziennikarz i podróżnik, mistrz współczesnego reportażu Tiziano Terzani, czemu dał wyraz w cyklu siedmiu listów zawartych w zbiorze „Listy przeciwko wojnie”. Część z nich była publikowana w prasie (polemizował w nich między innymi z Orianą Fallaci), część pozostawała jedynie w maszynopisie.
Terzani przeciwstawia się w nich kontynuowaniu wojny, która nie rozwiązuje konfliktu, a jedynie pogarsza sytuację. Zamiast bomb proponuje dialog. Otwarcie na inną kulturę pozwoliłoby jego zdaniem zrozumieć motywy działania przeciwnika i dostrzec w nim nie tylko wroga i terrorystę, ale także człowieka.

Tiziano Terzani postawił sobie za cel wywołanie dyskusji, nakłonienie czytelnika do chwili zastanowienia i świadomego, samodzielnego zajęcia stanowiska. Jego listy to ważny głos w debacie o sensie wojny i przejmująca odpowiedź na pełne nienawiści hasła - czy to płynące ze Wschodu, czy z Zachodu. [nota wydawcy].

„Lubię pisać listy. Zawsze myślałem, że gdybym urodził się w bogatej rodzinie i trzysta lat temu tam, gdzie urodziłem się w biedzie, we Florencji, chciałbym tylko podróżować po całym świecie, żeby pisać listy. Dziennikarstwo do pewnego stopnia pozwoliło mi robić coś podobnego, ale byłem ograniczony ilością miejsca, terminami, wymogami języka. Teraz w końcu mogę po prostu pisać listy”.

[fragment]

„To krzyk uczciwego człowieka, który w Afganistanie dostrzegł nie kolejną wojnę, ale Zachód zapędzony w ślepą uliczkę”.

„Corriere della Sera"

„Mam bardzo dobre wspomnienia związane z Tiziano Terzanim. Nasz świat, który określa się jako globalną wioskę, tak naprawdę składa się z wielu regionów i różnych kultur. W swojej pracy dziennikarza Tiziano budował most łączący te różnice oraz tę różnorodność i umożliwiał innym zrozumienie świata - świata, który gwałtownie i dramatycznie się zmienia. Mógł to robić, bo umiał obserwować. Właśnie dlatego Terzani stał się tak ważnym świadkiem naszych czasów”.

Ryszard Kapuściński

„Terzani podejmuje się trudnego zadania skłonienia Zachodu do przemyślenia prowadzonej wojny. Daje do zrozumienia, że jedynym sposobem na pozbycie się terroryzmu nie jest zabijanie terrorystów, ale wykluczenie powodów, które zamieniają kobiety i mężczyzn w terrorystów”.

„L'Espresso"

Magdalena Biernat – recenzja książki